در شرایط کنونی که دولت در حال مذاکره با گروه 5+1 بر سر رفع تحریمهای سیاسی و اقتصادیست، یکی از بزرگترین چالشهای پیش رو، امکان و توانایی جذب سرمایه گذاری مستقیم خارجی (Foreign Direct Investment) در سطح صنایع کشور است. به احتمال زیاد رفع تحریمها منجر به بالا رفتن بازده اقتصادی بازار ار حیث میزان سرمایه گذاری خارجی خواهد گردید. در حقیقت این فرصت برای صنایع جهانی بوجود خواهد آمد که از پتانسیلهای سرمایه گذاری در ایران استفاده کنند. قطعا مقصود مورد نظر مدیران و سیاست گذاران کشور در سطح کلان بوجود آوردن فرصت برای جذب بالاترین سرمایه های خارجی به بهترین شکل است که با توجه به رشد روز افزون فرهنگ علم و تکنولوژی در کشور حائز بالاترین درجه ی سر ریز دانش و یادگیری نیز بگردد.

نگاهی به آمارهای منتشر شده توسط مراجع رسمی اقتصادی نشان دهنده ضعف کشور در توان جذب سرمایه گذاریهای خارجی ست که از دو منظر مورد بررسی قرار گرفته است. اول مسائل حقوقی مربوط به جذب سرمایه گذاریهای خارجی که همیشه مورد بحث و گفتگو بوده و دوم مسائل فنی جذب سرمایه گذاری. 

با توجه به تحولات بوجود آمده در روابط سیاسی و حقوقی کشور و احتمال رفع تحریمها، نظام حقوقی جذب سرمایه گذاری مستقیم خارجی با کمی افت و خیز مسیر صحیح خود را یافته و به سمت سر منزل مقصودحرکت خواهد کرد. اما چالش اصلی پیش روی جذب سرمایه گذاری مستقیم خارجی توانمندی جذب این نوع سرمایه گذاریها در سطح کشور است. 

حال این سئوال مطرح میشود که توانمندی جذب سرمایه گذاری خارجی در سطح بنگاه در چه سطح و اندازه ای وجود دارد؟ آیا رده بندی خاصی از صنایع از این حیث در کشور موجود است؟ آیا مشخص است کدام صنایع با چه توانمندیهایی قالبیت جذب سرمایه گذاری خارجی با بالاترین نرخ سرریز دانشی را دارند؟ آیا مدل تکامل یافته و کاربردی در خصوص این موضوع ارایه شده است؟